Upadek Konstantynopola

Pierwsza wyprawa krzyżowa zakończyła się w 1099 roku zdobyciem Jerozolimy i założeniem chrześcijańskich państw w Palestynie i Syrii. Sukces nie był jednak tak olbrzymi, jak się spodziewano. Konsekwencją pierwszej wyprawy były dwie kolejne: druga, w 1147 r. i trzecia w 1188. Krzyżowcy usiłowali umocnić swoją pozycję w Ziemi Świętej. Turcy seldżuccy stopniowo jednak odzyskiwali coraz większą część Palestyny, aż w końcu w rękach rycerstwa zachodniego został tylko wąski, nadmorski skrawek ziemi. W 1204 roku zorganizowano czwartą wyprawę krzyżową, która pogłębiła jedynie podział między chrześcijanami. Pod naciskiem weneckich bankierów, którzy ją finansowali, wojska zachodu zaatakowały i splądrowały Konstantynopol. Wojna ze wspólnym wrogiem zamiast zbliżyć do siebie oba Kościoły, jeszcze bardziej pogłębiła podziały między nimi. Kiedy zmęczone oddziały Franków w drodze na pierwszą wyprawę krzyżową wkroczyły do Konstantynopola, tamtejszy imperator. Aleksius I usiłował skorzystać z okazji i nakazał wszystkim dowódcom złożyć sobie hołd lennniczy. Wszyscy poza Raymondem IV, księciem Tuluzy zgodzili się złożyć taką przysięgę. Później gdy doszło do podziału zdobytej ziemi i łupów, wybuchł konflikt.